->Ναι, θέλουμε να σας ενημερώσουμε οτι η υπάλληλος Εύη...μόλις παραιτήθηκε...!! Για αυτό θέλουμε να σας προτείνουμε για τη δική σας καλυτερη εξυπηρετηση...να παρετε τον απαυτο σας και να κανετε και τίποτα μονος σας. Σας ευχαριστούμε...
->Ε άει στο διαολο...!!
->Δε μπορώ αυτη την εποχή, εχω δουλειές!! Αααα και παρεπιπτοντως... ήθελα να στο πω...ήρθε το εισητηριο σου απο το εξπρες Κολαση...Ο εξωαποεδω σε περιμένει δε κανει να τον αφήνεις ετσι ξεκρέμαστο.
Αντε το πολυ-πολύ να έρχομαι να σε επισκέπτομαι !!
(Λίγο καιρό πριν απο τη συγκεκριμένη συζητηση είχε πεθάνει ο πολυαγαπημενος μου γατος)
->Εχω ελπίδες τωρα πια!!
->Για ποιο πραγμα βρε μπαμπά;
->Ε τωρα που πέθανε ο γατος εχω ελπίδα οτι άν ειμαστε σε ενα πλοιο που βυθιζεται και σου πουν οτι μπορεις να σωσεις μονο δύο θα διαλέξεις και εμένα!! Στην αρχή ήμουν σιγουρος οτι θα διαλεγες τη μανα σου και τον παππού σου και μετα την έβλεπα εγω τη δουλειά...οτι θα εσωνες τη μανα σου και το γάτο!!
->Εμ βεβαια βρε μπαμπα ...μικρο γατί ...να το αφησω στη μοιρα του;; Εσυ καπως θα τα κουτσοκαταφερνες...
->Εύη θα βγείς το βράδυ;;
->ΝΑΙ!! Τι θές;(με αγριεμενο ύφος)
->Τσιγάρα!!
->Τσιγάρα;; Εσυ εχεις ορκιστεί οτι θα το κόψεις απο το 2004 τι παει να πει ΘΕΣ ΤΣΙΓΑΡΑ;
->Θα μου φερεις τσιγαρα...;;
->Γαμώ τη τυχη μου γαμώ...πρέπει να είμαι η μοναδική ΜΗ καπνίστρια που εχει στο μηνιαιο προυπολογισμό της το κοστος των τσιγαρων...Πληρωνω για να βήχω και να τρεχουν τα μάτια μου...!! Δε το ξέρεις οτι οι παθητικοι καπνιστες κινδυνευουν απο το ανθυγιεινο αυτο συνηθειο...κτλ κτλ...μπιρι-μπιρι (τον μουρμουραγα για κανα πενταλεπτο)
->BF Mauve...ΘΕΛΩ!!
->ΘΑ φτιαξουμε πιτσα...θα φας και εσύ;
->Οχι...Δε πεινάω...
->Η πιτσα για να γίνει θελει ώρα μέχρι τοτε θα έχεις πεινάσει...μηπως να σου βαλουμε και εσένα;;
->ΟΧΙ !! ΔΕ ΠΕΙΝΑΩ ΛΕΜΕ!
(τον αγνοουμε και τον υπολογιζουμε και αυτον. Ψηνεται η πίτσα...μοσχοβολάει το σπιτι...Παρεπιπτοντως, φτιαξτε πιτσα με λαδοτυρι Μυτιλήνης θα με θυμηθειτε)
->Για μένα κομμάτι δεν έχει;;
->Γιατί τώρα δλδ θες;
->Εμ να μη θέλω και εγω;;(ψιλοκακομοιρικο ύφος) Γιατι ρε παιδιά εγω στο πηγαδι κατουρησα, να μη φάω λίγη πίτσαααα;; ...(I rest my case)
Η ζωή είναι το πανεπιστήμιο μου. Εύχομαι να αποφοιτήσω καλώς και μετ' επαίνων.
-- >Εγώ απο την άλλη ελπίζω να γίνω αιώνια φοιτήτρια...!!! Ετσι και αλλιώς τι να το κάνεις το πτυχίο...να το κορνιζώσεις πάνω απο το καζάνι σου;;
" Αντον Τσέχοφ
Οι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι καλοκαίρι ή χειμώνας όταν είναι ευτυχισμένοι.
-->Εντάξει...το έπιασα το ΚΑΡΦΙ ...Αντόν!! Εγώ ΠΑΝΤΑ καταλαβαίνω τη διαφορά...ειδικά όταν πάω να φτυσω κάποιον και φτύνω παγάκι... ενώ με φτύνει κάποιος και του λέω ευχαριστω ...να εισαι καλά και κοντευα να παθω θερμοπληξία...
" Φρίντριχ Νίτσε
Φιλοδοξία μου είναι να πω σε δέκα προτάσεις αυτό που άλλοι λένε σε ένα ολόκληρο βιβλίο
--> Βρε Φριντριχ...ποσο μοιαζουμε τελικά!! Και εγω ελπίζω οτι κάποια στιγμή θα πω μέσα σε δεκα προτάσεις, και όχι σε ενα βιβλίο το "Καλημέρα! Τι κάνεις;"
" Τσέζαρε Παβέζε
Τα τελευταία χρόνια της ζωής είναι σαν το τέλος ενός πάρτι μασκέ, τότε που πέφτουν οι μάσκες.
--> Και να ήταν μονο οι μάσκες που πέφτουν Τσέζαρε καλά θα ήταν...Αλλά έλα που εχουν προλάβει και εχουν ήδη πέσει και τα βυζιά, ο κώλος, το σαγόνι, και το "μοριο"¨και δε του φτάνει ολοκληρη η παραγωγη Viagra μιας ημέρας για να "ανεβει"( το τελευταιο μονο στους άντρες...τα άλλα και στα δύο φύλα)!!
" Αλφρεντ Οστιν
Τα δάκρυα είναι της ψυχής οι καλοκαιρινές βροχές
-->Και ξαφνικά πιάνει χειμερινή καταιγίδα και αναρωτιέσαι(, γιατι κάνει παρεα η ψυχη σου, με τα καβουράκια, στου γυαλου τα βοτσαλακια...;;;
" Ντοστογέφσκι
Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.
-->Σε μένα το λές Ντιοντορ μου(; )...Θα ξεχάσω εγω εκείνη τη φορά που σηκώθηκα με το μαλλι σα να βγηκα μόλις απο το τυφωνα Κατρινα, δερμα εκρου του νεκρού, και το ένα ματι κόκκινο και πρησμένο( τι στο διάλο ειχα πίει το προηγουμενο βράδυ) και είπα στο είδωλο μου στο καθρεφτη" Πως είσαι έτσι μωρή; Τι ΧΑΛΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ" Τρεις μέρες εκανα να μου μιλήσω...
" Alexander Woollcott
Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ή ανήθικα, ή παράνομα ή παχαίνουν.
-->Αλεξαντερ...προσκυνώ!! Κανένα άλλο σχόλιο!
" Λαβαντερ
Πόσο λίγες είναι οι πραγματικές ανάγκες και πόσον απέραντες οι φανταστικές.
-->Μα το χρειάζομαι το κότερο το ιδιωτικό αεροπλάνο , τα σπιτια σε καθε μεγαλη πολη...και τις 3 τραπεζες στην Ελβετία...ΤΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩ....
" Βούδας
Το να κρατάς το θυμό σου είναι σαν να αρπάζεις ένα κάρβουνο για να το πετάξεις σε κάποιον. Αυτός που θα καεί είσαι εσύ.
-->Σωστός..Ειδικά αν ξέρεις καλό σημάδι...πέτα το και αν γινεται να πετυχεις τον άλλον στο Δοξα πατρι...!! Παθούσα μιλάμε...είπα να τον κοντρολαρω...και με εβγαλαν και τη κακιά της υποθεσης...
" Πλωτινος
Η ανάγκη είναι η μητέρα της εφευρέσεως.
-->Παρολαυτα όλες οι προσπάθειες μου να φτιάξω, ενα σιδερο που θα σιδερώνει μονο του, και μια σκουπα που θα ανιχνευει τη σκονη και θα τη μαζευει μονη της...καθως και ενα πλυντηριο που θα μαζευει, πλενει , στεγνωνει, ξαναμαζευει τα βρωμικα ρούχα...έχουν πέσει στο κενο. Και το εχω μεγάλη ανάγκη...ΑΛΗΘΕΙΑ!
Μια ζωή όποτε μου έλεγαν, τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, απαντούσα αφοπλιστικά "Δε ξέρω αλλά δε θέλω να γίνω δασκάλα/καθηγήτρια και φαρμακοποιός"
Το ο,τι δεν ήθελα να γίνω φαρμακοποιός το άκουγε η γιαγιά μου και στραβομουτσούνιαζε που "μου έδωσαν το ονομά της αλλά δε ήθελα να παρω το φαρμακείο, και τι αχάριστο εγγόνι που έχει" αλλά ξέφυγα απο το θέμα μου...
Στο θέμα μου λοιπόν ...
Ποτέ δεν ήθελα να γίνω δασκάλα, γιατί ήξερα οτι θα ντρεπομουν...καθως και επίσης γιατί δε φημιζομαι για την υπομονή μου...!
Σήμερα λοιπον μετά απο αρκετο καιρό, λόγω καλοκαιρινών μηνών, πηγα σε μαθημα Latin...!! Αμέλησα λιγο και εχασα τις ημερομηνίες εγγραφής, οπότε όταν μου είπαν οτι θα πηγαινω καθε Τριτη...γνωριζα οτι θα είμαι με αρχάριους...αυτο που δεν υπολογισα ήταν οτι οταν εισαι προχωρημένος σε τμημα αρχαρίων τι συμβαίνει;;
Γίνεσαι δασκάλα...Και ακουω ξαφνικά τη δασκάλα να λέει "Εύη μπροστα!! Οι κοπελες, κανετε τα βηματα όπως η Εύη"...και σε χρονο dt γινομαι παντζαρι...
Ακούω το "Κοιταχτε τη μεταφορα βαρους, πως κάνει τους γοφους της να κινουνται" και εχω αποκτήσει ενα μπορδοροδοκόκκινο χρώμα και ιδρώνω...Χάλι!
Και ξαφνικά απο μαθητρια, να έχω γίνει η δευτερη δασκάλα...και να λέω γιατι δεν ανοιγει η Γη, η ρημαδα να με καταπιεί, οταν το ευχομαι(λέτε να το θυμηθεί ο εγκελαδος σε καμία άσχετη φαση και να θέλετε γεωτρυπανο για να με βρειτε;; )...και αυτοι οι καθρεφτες παντού ήταν και πιο παλιά(; ) και Θεέ μου...αυτο το ρολόι χαλασμένο είναι, δε θα τελειώσει ποτέ αυτο το μάθημα;
Γυρναω σπιτι...το περιγραφω στους γονείς μου και ακούω το κλασσικο...
"Εμ βεβαια εσυ και 130 ετων να φτασεις το ίδιο θα είσαι...Οπως στο σχολείο δε σηκωνες χέρι γιατί δεν ήθελες να κανεις τα άλλα παιδιά να νιώσουν άσχημα..."
Υγ Βρε λέτε και στα ΚΑΠΗ να μη σηκώνω το χέρι να πω BINGO(?) ...Πολυ πιθανό!
Οταν θα διαβάζετε αυτή την εγγραφή θα εχει τελειώσει η εβδομάδα γλυκυτητας που υποσχέθηκα να τηρησσω!! Δεν τα καταφερα και πολύ καλά...αλλά οταν σε προκαλούν ασχημα...τι να κάνεις ;; Θελω αν καταλαβατε να καταλήξω στο συμπέρασμα οτι έχω πολλά δικαιολογητικά...ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ...!!
Και μετά απο αυτή την εισαγωγή να πω τα εξής:
1) Δε λέω όλη την αλήθεια...λέω μέρος της αλήθειας....λέω τμηματα της ή αποκρυπτω χωρις ομως να πω ψεμματα για ενα θέμα ή αφηνω να εννοηθούν διάφορα....ΝΑΙ ΜΕΤΡΑΕΙ ΓΙΑ "ΨΕΥΔΟΜΑΙ" ...είτε σου αρέσει είτε όχι...!
2) Αν θέλω παρηγοριά θα τη ζητήσω...Οι αυτοκλητοι παρακαλώ πολυ να το "βουλωσουν" Ευχαριστώ.
3) Ο καθένας σε αυτή τη ζωή κάνει τις επιλογές του. Αν δε νιώθει περηφανος-η και αν την/τον πονάει όταν θα αναφερθεί καποιος στο συγκεκριμένο θέμα...δε θα παθουμε ομαδική λοβοτομή...και να με συγχωρεις ...πατα στα σκ@τ@ όσο θές... αλλά να θες να μου επιβαλλεις να πω οτι μοσχομυριζουν κιόλας;; Ζήτα κάτι πιο εύκολο.
4) Με ποια λογική κατηγορείς κάποιον και σε τσαντιζει κάτι, το οποιο πράττεις και εσύ; Ποση διγλωσσια και υποκρισία πια;;
5) Το θράσος παντα βρίσκει πολλά δικαιολογητικά για τον εαυτο του...αλλά ποτέ δε μπορεί να συγκριθεί με τη δειλία!!
6) Και κάτι εντελώς άσχετο...Ας κανει κανείς κανα ευχελαιο στο Θρύλο...γιατί δε θα αντεξω άλλες ήττες!
Υγ. Στο να είμαι γλυκιά παρα τις αρχικες εντυπωσεις δε τα καταφερνω και πολύ καλά...ειδικά αν με προκαλουν...και αφηνω και γερες δαγκωματιες και γρατζουνιές οποτε back off...!!
Να θυμηθώ να μην ξαναυποσχεθω κατι τέτοιο ...αφου δε το "εχω"!!
Στο δρόμο της επιστροφής συνοδοιπόρος η απόμακρη μα τόσο μυστηριακή πανσέληνος της οποίας το απρόθυμα χλωμό φως, που πάσχιζε να ξεφύγει από το καπνοστεφανωμένο περίγραμμά της, δημιουργούσε μια απόκοσμα αυστηρή διχρωμία: Από τη μία ο ανεπαίσθητα φωτεινός ορίζοντας και από την άλλη, οι κατάμαυροι ορεινοί όγκοι, αιώνιοι φρουροί της Πελοποννησιακής γης. Το όριο μεταξύ τους, τόσο καθαρό μα βίαιο, σα να καμώθηκε από αόρατη θεϊκή λάμα.
Η φύση έξω ήρεμη, ψυχρή. Θέρος και χειμώνας συνάμα, σε μια εύθραυστη μαγευτική ισορροπία εποχών, η γοητεία της οποίας πασχίζει να αποκρύψει την αδιόρατη μάχη μεταξύ τους, με την αναπόφευκτη μα τόσο προσωρινή νίκη του χειμώνα να φαντάζει ακόμα μακρινή.
Το όχημα αδηφάγα καταπίνει τα χιλιόμετρα που χωρίζουν την αφετηρία από τον τέρμα. Σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο προορισμός, έχουνε πει άνθρωποι σοφοί. Και πόσο δίκιο έχουν, αυτήν εδώ την στιγμή, που η διαδρομή πλέον δεν ανήκει στην πραγματικότητα, αλλά σε ένα ονειρικό γαϊτανάκι φαντασίας και προσμονής, με έννοιες όπως παρελθόν, παρόν και μέλλον να μπλέκονται τόσο αταίριαστα, αλλά και τόσο σωστά συνάμα, με σκόρπιες σκέψεις που σιγά σιγά βρίσκουν τη θέση τους όπως τα κομμάτια ενός παζλ.
Ναι, το φεγγάρι χαμογελάει απόψε. Πόσο όμορφα βοηθάει σε αυτό, το απαλό πέπλο αγαπημένης μουσικής που έχει τυλίξει με νωχελική ηδονή τις αισθήσεις.
Nothing really matters at all...
...except for you...
ΥΓ .Δανεικό κείμενο απο ένα πολύ αγαπημένο φίλο μου τον Mr Flyboy!! Miss you...
Μπαμπάααα με αγαπάς πιο πολύ απο όλα σου τα παιδιά;;
Εύη εισαι μοναχοπαίδι
Ναι αλλά αν ειχες και άλλα εμένα δε θα αγαπούσες περισσότερο;;; Και δε θα μου έκανες ολα τα χατήρια;;
Ε καλα εσενα θα αγαπουσα περισσοτερο. Ασε με τώρα!
Και τοτε ρε πατερα τωρα που με εχεις και ΜΙΑ γιατι μου βγάζεις το λάδι για να μου κανεις αυτο το τοσο δα μικρό χατήρι;;; Γονεις σου λεει μετά!!!"
"Γυναίκαααα φτιαξε μου ενα γάλα...(η μητέρα μου δεν ακούει...ο μπαμπας σκεφτεται τις εναλλάκτικές του)
Εύη πες στη μάνα σου να μου φτιαξει ενα γάλα...
Μαμααααα το ΜΩΡΟ ξυπνησε και πειναει...θελει το γάλα του"
"Τι έκανες τη σακκουλα που είχε μέσα τα καλλυντικά;
Δε τη πήρα εγω
Εσυ τη πηρες...αφου σκεφτηκα να τη φερω εγω απο το αυτοκίνητο και μετα είδα οτι την κραταγες.,Τι την έκανες;
Μα δε θυμαμαι να τη πηρα εγω...εγω τις καινουργιες μποτες κουβαλουσα και το ψωμι.
Σου λεω σε ειδα...την κραταγες ήταν μια ροζ τσαντα....Που την έβαλες παλι ...οπου να ναι τα αφηνεις όλα...πως θα φτιαξεις σπιτι εσυ, ΑΝΕΠΡΟΚΟΠΗ;;;
Καλε, θα με τρελανεις(?) δε τη πηρα...Κοιτα στο αυτοκινητο...!!
(μετα απο πεντε λεπτα) Πηγα δεν ειναι στο αυτοκινητο...Να ψαξεις να τη βρεις ΤΩΡΑ
(μετα απο ενα λεπτο) Μαμα - μαμα τη βρηκα....τη ροζ τσαντα φαντομα...ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ...ΞΕΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΞΕΣ(??)...κανουμε τη παπια τωρα εε;;;"
"Μπαμπά μου έδειξαν ενα κόλπο...Μαμα φερε μου ενα σταυρο. Λοιπον μπαμπά φερε μου τη παλαμη του δεξιου χεριου σου...
Αντε να δουμε τι μαλακιες θα κανεις πάλι.
Αστα αυτα μπαμπα και εδω θα βγουν στη φορα πολλά...
(μετα απο δυο λεπτα μαξιμουμ)
Αντε τη γλιτωσες...Μαμά...δεν υπαρχει αναγκη να τον χωρισεις.
Σου βγηκε οτι θα κάνεις ενα παιδί και κοριτσι...ευτυχως το ειπε και το κολπο ειμαι μοναχοπαίδι!! Γιατι αλλιώς ποιος σε εσωνε κακομοιρη μου..."
ΥΓ Οποιαδήποτε ομοιότης με πραγματικές καταστάσεις...δυστυχως δεν ειναι τυχαία...(μαμά - μπαμπα...γιατί με κοιτάτε έτσι)!!!
Για αρκετά χρόνια μετά το θάνατο σου ξυπναγα κάθε 28η Οκτωβρίου και έκλαιγα. Έφτανε να ακούσω για το Έπος της Αλβανίας για να αρχίσουν τα δάκρυα να κυλούν απο τα μάτια μου. Απέφευγα και αποφευγω συνειδητά να ακούσω αφιερώματα ή να δω φωτογραφίες Ελλήνων στρατιωτών μέσα στα χιόνια, παγωμένους και ταλαιπωρημένους...αλλά πάντα παρόντες...ανεξαρτήτως ηλικίας φρονήματος ή πολιτικής ιδεολογίας απο φόβο (χαζο το ομολογω οτι ίσως καποιος σου μοιαζει).
Δεν ήθελες να μιλάς ποτε για το καιρό που έζησες στα βουνα της Ηπειρου. Η μητέρα μου δε θυμάται να αναφερεσαι ποτε στα συμβαντα που έζησες ...δε μίλαγες ποτέ για αυτο...δεν κομπαζες, ούτε και ήθελες να το "παίξεις" γενναίος ή να παραπονεθείς για όσα εζησες.
Γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας της εποχής...μορφωμενος, και φρεσκοπαντρεμένος μπορούσες να μη πας στη πρωτη γραμμή...όμως πήγες...Μπορούσες να χρησιμοποιησεις τις γνωριμίες σου και να εισαι σε καποιο επιτελείο. Μπορούσες να πάρεις την οικογενειά σου και να φύγεις για το τοπο της μητέρας σου...ετσι δε θα υπεφερες...η Ελβετία άλλωστε δεν ανακατευτηκε ποτε στο πόλεμο...Δεν το έκανες...
Ξέρω οτι σε ρωτούσε η μητερα μου και η θεία μου...αλλά εσυ δεν διηγηθηκες ποτε καμία ιστορία φρίκης και ηρωισμού...ΠΟΤΕ!!
Μονο μια φορά ...ήταν χειμώνας και πρεπει να ήμουν περιπου 6 το πολυ 7 το θυμάμαι όμως λες και ήταν χτες...Εκανε πολυ κρύο και είχαν παγωσει τα ποδια μου...μολις μπηκαμε στο σπιτι ετρεξα και εβαλα πανω στο καυτο καλοριφερ τα πατουσακια μου...Με μαλωσες και μου εξηγησες οτι δεν επρεπε γιατί μπορουσα να παθω χιονιστρες. Δεν ήξερα τι σήμαινε αυτο και σε ρωτησα , δε θυμαμαι πως, η συζητηση εφτασε στο αν ειχες ΕΣΥ ποτε παθει, παντα ρώταγα πολλά.
Το βλέμμα σου σκοτείνιασε. Το θυμαμαι ακομα, τοσα χρονια μετά...ήταν λες και η ερωτηση μου σε γυρισε πισω εκεί στα χιονισμενα βουνα...
Μου περιεγραψες το κρυο και οτι πολλες φορες για μερες δεν βγαζατε τα αρβυλλα και οτι τα ποδια σχεδον μελανιαζαν γιατι μουσκευαν απο την υγρασια και παγωναν απο το κρυο...οτι κοιμοσασταν σε τεντες πανω στο χιονι...Οτι όποιος εκανε το λαθος και εβγαζε τα αρβυλα και τα πλησιαζε σε φωτια είχε μετα μεγαλα προβλήματα...
Κάτι σε ρωτησα ...ημουν πολυ μικρη για να καταλαβω...το μονο που καταλαβαινα ήταν οτι το πιο αγαπημενο μου ατομο πανω στη γη πονουσε απο τις αναμνησεις...φαινοταν στο προσωπο σου. Σταματησες τη συζητηση αποτομα. Βρηκες μια δικαιολογία και εφυγες απο το δωματιο.
Παντα θα με τρωει η απορία...τι εζησες και δεν ήθελες ποτε να το συζητησεις...
Μονο αυτη τη φορα σου ξεφυγαν πεντε λέξεις...
Δε μισουσες τους Ιταλούς...έκανες γαμπρο Ιταλό.
Δε μισησες ποτε κανέναν.
Πολεμησες όμως για τη χωρα σου, για την οικογενειά σου, για όσα πιστευες.
Δεν ξέρω αν ήσουν γενναιος στη μάχη...Αν σκοτωσες καποιον και είδες να σβηνει η ζωή απο μέσα του.
Αν ξεψυχησε καποιος στα χέρια σου...Αν ήσουν ήρωας ή ενας απλος στρατιωτης που εκανε οτι του είπαν.
Δε θα παψω όμως ποτε να νιώθω συγκλονισμένη που ήσουν στο μετωπο της Αλβανιας...και να ειμαι ευγνωμων που γυρισες σωος...και να ΝΙΩΘΩ ΠΕΡΗΦΑΝΗ που γεννηθηκα εγγονη σου.
ΥΓ Βαφτισε τη κορη του Ειρηνη...για να τιμησει το τελος του πολεμου, το τελος της φρικης που εζησε χωρις ποτε να αγκωμαχησει ή να προσπαθησει να καπηλευτει. Δε σκεφτηκε ποτε να ζητησει συνταξη Αντιστασιακου...και δε μπορουσε να καταλαβει γιατι καποιος να παρει συνταξη για κατι που ήταν καθηκον του.
Πόσο διαφορετική είναι μια εικόνα όταν είσαι σε θέση πνευματική, χωροταξική, συναισθηματικη να δεις και να επεξεργαστείς, μόνο ενα τμήμα της;; Πως παραμορφώνονται όλα τόσο έντονα, ενω συγχρόνως ζεις μέσα στην απόλυτη βεβαιότητα οτι έχεις απομνημονευσει και την πιο βαθιά απόχρωση ενος βλέμματος...;;
Δε σε τυφλώνει τελικά ο έρωτας...Μοιαζει περισσοτερο με ενα παραμορφωτικό κατοπτρο που συμπιέζει και μεγενθυνει ανάλογα με τη διάθεση, τις ελπίδες, τις προσδοκίες και τις εμπειρίες μας. Μια ελευθερη απόδοση των προσδοκομενων χαρακτηριστικών, αποδιδόμενα σε μια παραμυθένια εκδοχή, που επιθυμουμε να εχει το ταίρι μας. Η λοβοτομημενη μας λογική, παραδίδει τα όπλα, σε μια πεσβυωπιαζουσα ΄συναισθηση...με επιλεκτική μνήμη και εξομαλυνση των σκληροτράχηλων επιφανειων, με εφαρμογή ριζικής λευκανσης των μελανων σημειων.
Το δυστυχημα είναι οτι ,τα περισσότερα, τα συνειδητοποιείς πολυ αργότερα...Οταν οι προβολείς της "καψουρας" αν θελετε...εχουν καεί...όταν τα μάτια απο μισοκλειστα, ανοιξουν διαπλατα και κατανοησουν τις προσλαμβανουσες...αντιμετωπισουν καταφατσα το αληθινο ειδωλο!!
Είναι ψυχοφθορο το γκρεμισμα μια αυταπατης...Αναγκαζεσαι να θεσεις, αιφνιδίως στον εαυτο σου ερωτήματα που οι απαντησεις ξερεις εκ των προτερων οτι θα σε ταραξουν... και θα σε "χαλασουν". Παρολαυτα ειναι μια φυσικη διεργασία...η αφαιρεση του πεπλου...των διακοσμητικών...ωσπου τελικά να μείνει ο πυρήνας...η ουσία....η πραγματική φύση και εικόνα του αλλου ατομου. Και εκεί ...τη στιγμη που το βαθρο εχει υπογειοποιηθει...εισαι ελευθερος( και ας το ήξερες οτι τα ίδια δεσμά σου εχουν σπασει εδω και καιρο) και είσαι ετοιμος να παραδοθεις σε μια αλλη ίσως ψευδαισθηση...σε μια αλλη εικονα!
Είναι και κάτι άλλες παρωπίδες όμως ...που τις βάζεις οικειοθελώς...για να δωσεις άλλοθι στον εαυτό σου. Αρνεισαι να δεις τη πραγματική φυση του αλλου, απλώς και μόνο γιατι δε σε βολευει και γιατι δεν έχεις την ωριμότητα και τα "κοτσια" να το πραξεις, ακόμα και όταν δικαιολογεισαι οτι είναι θέμα λυπησης ή καποια άλλη αντιστοιχα, άκυρη δικαιολογια. Είναι το πιο θλιβερό είδος...αληθινα αξιο λύπησης, όταν κανεις εκπτωσεις στις ηθικές άξίες σου και υποβιβαζεις την νοημοσυνη σου μονο και μονο γιατί κοντοφθαλμα θεωρείς οτι εξυπηρετει τα θέλω σου και τις αναγκες σου. Υποθέτω οτι όταν κάποια στιγμή μη βλέποντας το τοίχο, και πεφτοντας πανω του, θα ανοιξεις το κεφάλι σου ίσως αποφασίσεις να ανοίξεις και τα μάτια σου. Υποθέτω αλλά δε θα στοιχηματιζα κιόλας σε αυτό!
Τέλος υπάρχει και το άλλο είδος...Οι παρωπίδες "καλοσύνης"! Η ψυχή σου και το μυαλό σου ειναι ρυθμισμένα να σκέφτονται το καλύτερο για τους άλλους...έτσι ακόμα και όταν έχεις στοιχεία οτι κάτι "βρωμαει στο βασιλειο της Δανμαρκίας" εσύ συνεχίζεις και ψάχνεις για δικαιολογίες και αδυναμίες, που να μπορουν να αιτιολογήσουν και να κάνουν λιγοτερο απαραδεκτη μια συμπεριφορά! Οικειοθελώς στέκεσαι στο σημάδι "Χ" που ειναι η θέση του θύματος και δίνεις και στο θύτη, το όπλο με χαμόγελο στα χείλη...!! Το παράλογο είναι οτι τυφλωμένος απο τις παρωπίδες θα κοιτάς με απορία το "λεκέ του αίματος" οταν θα σε "ματώσει" η σφαίρα, ενω ο θύτης απλώς θα σκέφτεται " Μα αφού ήξερε την αληθινή μου φύση , τι περίμενε;;"
Να τολμήσω να προτείνω να κραταμε τα ματια μας ΑΝΟΙΚΤΑ...και οχι ερμητικά κλειστά;;;
Είναι μερικές περιοχές στην Αττική που ομολογώ μόνο ακουστά έχω...
Ακουγονται τόσο εξωτικές... Βύρωνας (χωρις το λόρδος)...δε σας φερνει στο μυαλό κατι ευρωπαικο,αγγλικό ίσως(?) κατι καινουργιο, στο μυαλό...;;
Εμένα παντως μου έφερνε πονοκέφαλο, η προσπάθεια να μαθω τη διαδρομή για να πάω...και έτσι σαν άλλος πολυμηχανος Οδυσσεας...αποφασισα να δανειστώ ενα gps...μήπως και φτάσω εντος της ημερας της συναντησης και οχι κανα διχρονο μετά.
Ανησυχουσα ιδιαιτέρως γιατί δεν εχει αρχισει και τις εκπομπές η Νικολουλη -δε ξερω μηπως της τελειωσαν και οι μπαταρίες στο φακο και αντί για φως στο τουνελ, αρχιζει να κοβει τσαρκες με κανα κερί στο χέρι- οποτε τα πραγματα θα ήταν αρκετα δυσοιωνα, εαν καταφερνα ξανά να χαθώ .
Ελα όμως που τελικα την πατησα και εγω σαν τον Οδυσσεα...εδω η Ιθακη εκεί η Ιθακη ...-που ειναι η Ιθακη -Βυρωνας οεο;;;- και μου άρχισε το gps τους γύρους...
Στην αρχη λέω καλα τα λεει εγω ειμαι η βαμμένη ξανθιά και δε καταλαβαίνω...αλλά το δυστύχημα ειναι οτι τα παρατραγουδα άρχισαν απο τις γνωστές περιοχές μου...
ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΕΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ... Εχει απαγορευτικό καλό μου...που να πάω;;;
ΕΠΑΝΑΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ...ΣΤΡΟΦΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ...ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑΑΑΑΑ.....Ε Αει και πνιξου χρυσο μου που κανουμε γυρω γύρω για να φτασουμε παλι στο δρομο που εχει το απαγορευτικό...!
Κάπως καπου κάποτε...(περιπου μας πηρε σαραντα λεπτά ,για διαδρομη που αν δε το ακολουθουσα, θα μου επαιρνε 20 λεπτά) χαρη στην υπερπροσπάθεια του gps εφτασα στο Βύρωνα...Και οχι ,να σκασεις, ...δε πηγα μέσω πλατειας Κολωνακίου που μου θες gps πραγμα να πας και απο high περιοχες...να κανουμε οχι μια ώρα αλλά μιαμιση...!!
Είμαι ευγνωμων παντως που δεν ειναι interactive gps...γιατί 1) οταν το σκυλοβριζα θα μου απαντούσε και μας έβλεπα να αρπαζομαστε μαλλί με microchip, ενα πράγμα...και 2) αν μπορουσε να με δείρει θα είχα κανα μαυρισμενο μάτι σήμερα...
Ήρθε και η ώρα του γυρισμου...δίνω τη νεα διευθυνση...και παιρνω αυτη τη φορα και πληροφορίες για το πως να γυρισω...τις οποιες παρα τα 3 ποτηρακια κρασιου...(και μια μινι παρακαμψη γιατι αν δε χαθω εγω το έχω για κακό) κατάφερα να τις ακολουθήσω. Αυτό ήταν όμως το τελειωτικό χτύπημα για το μηχάνημα.
Αφρισε...ΕΠΑΝΑΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΕΠΑΝΑΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΕΠΑΝΑΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ....λέω θα το παθει η τύπισσα το εγκεφαλικό...αλλά να μάθει όταν ,με πήγαινε μεσω Λιβαδειάς το θεωρούσε πολυ αστείο ε;;(σορρυ παιδια σουβλακια δε προλαβαινα να σας παρω)
Και εκεί πηρα την εκδίκηση μου...ανοιξα τη μουσική...άκουγα τις ροκιές μου και αυτο εβγαζε καπνους και επανακαθοριζε...για κανα μισαωρο...
Το ματς λοιπον Γλωσσους - δανεικού gps...έληξε ΙΣΟΠΑΛΙΑ...
Τα flashbacks... Αυτά όμως μου έρχονται με μεγαλύτερη συχνότητα απο ότι θα τα βρει κανεις στη σειρά LOST.
Τα νεύρα...Αλλά πάντα είμαι απο πολύ μέχρι λίγο νευριασμένη με κάτι...νομίζω οτι θα φταίει που οταν ήμουν μωρό δε μου έδιναν τη πιπίλα...ΑΜΕΣΩΣ όταν τη ζητούσα.:-p
Τους ηλίθιους..ή αυτούς που κανουν τους ηλίθιους...Το έχω παρει απόφαση όμως οτι είναι τοσοι πολλοι (και γιατί οχι ίσως είμαι και εγω μια απο αυτούς) που δε κάνω πια καν τον κόπο να τους αποφύγω.
Να με ξυπνάνε...αλλά πάντα συμβαίνει και μαζί με τους ηλιθιους κανουν ασυναγωνιστο συνδυασμο( η πρωτη, που αποδεδειγμενα με ξύπνησε ήταν η μητέρα μου...απο οτι λεει το ύφος μου αν και ορισμενων ωρών τα έλεγε ολα..."Τι θες κυρα μου και με ξυπνάς...Ε και επειδη εσυ κοιλοποναγες σου δινει το δικαίωμα να μου χαλας το beauty sleep μου;; Και πες και στη μαία να σταματησει να μου κουκουλωνεις τις πατουσες...πηραν φωτια οι φτερνες μου ...Ουφ")!
Να με ζαλίζουν με βλακείες...!!...Το ξέρω...βαθιά μέσα σου το ξέρεις...σε παρακαλώ μη με πρήζεις ειδικά οταν είμαι τσιτωμένη γιατί θα σε παρει και θα σε σηκώσει...OVER &OUT
Να δίνω εξετάσεις...Ή να με βάζουν σε μια κατάσταση που θυμίζει πολυ εξετάσεις...και να μιλάω ενω ξέρω οτι κάποιοι με κρίνουν...(που παω η τρελλη...μαμακα μου)
, γιατι κάνει παρεα η ψυχη σου, με τα καβουράκια, στου γυαλου τα βοτσαλακια...;;;
Οικογενειακές καταστάσεις ...part
Οικογενειακές καταστάσεις ...part
Bloxorz