Η Γλωσσού

1.Αγαπημένη στιγμή: Η στιγμή που αποδεικνύεται οτι έχω δίκιο! Εγώ το ξέρω έτσι και αλλιώς οτι έχω, απλώς νιώθω εξτρά ικανοποίηση οταν αναγκάζεται και ο άλλος να το αποδεχτεί
2.Αγαπημένο άρωμα: Όσο περίεργο και αν φαίνεται το αγαπημένο μου άρωμα είναι ένα αντρικό! Της Lancome το Miracle. 
3.Αγαπημένο φαγητό: Δεν έχω. Έχω ομως πολλά που τα απεχθάνομαι. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα τα τυριά.
4.Αγαπημένο γλυκό: Χμμμ, το ίδιο πρόβλημα με την απο πανω κατασταση! Αντε ίσως λιγο απο το "σωρό" να ξεφεύγουν τα Ferrero Roche. 
5.Αγαπημένο ποτό: Πέρασα μια φάση που είχα μεγάλη εκτίμηση στη Caipirinha! Τώρα ομως μάλλον μου πέρασε!
6.Αγαπημένο βιβλίο: Ο Ιβανόης (δε ξέρω γιατι)
7.Αγαπημένο τραγούδι: Μμμ, έχω αδυναμία στο Fairytale gone Bad...αλλά δε θα το έλεγα αγαπημένο γιατί τα αγαπημένα μου άλλαζουν απο εποχή σε εποχή. Μπορώ να σας πω όμως πιο απεχθάνομαι! Το "Φίλα με ακόμα", αυτό το τραγούδι το ακούω και νιώθω λες και έφαγα μπουνιά στο διάφραγμα!

8.Αγαπημένη σειρά: Απο ελληνικά το "Παρα πέντε" απο ξένες , το "Flashforward" (ατιμοι ...το κόψατε στη πρωτη σεζον)
9.Αγαπημένη έξοδος: Κινδύνου- φυγής...!  

10.Αγαπημένη διαδρομή: Ταξίδι να είναι και ότι να΄ναι! Εντάξει αν γίνεται να είναι και ταξίδι προς τη Ρώμη ή το Παρίσι...θα πάρει εξτρά πόντους το ομολογώ!

Από e_vet @ Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012 4:09 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μπλογκοπαιχνιδο , αγαπημένα

...Και να πεις οτι δε το έχω πάρει αυτό το μάθημα πολλές φορές;

Το έχω πάρει!! Το έχω λουστεί !! 

Αλλάαα μπααα....εκεί... μια μανία με την ειλικρίνεια.

Κοπελιά πότε θα το καταλάβεις ;;; (καλώς ηρθατε σε ενα εσωτερικό μονόλογο) Όταν κάποιος σου ζητάει τη γνώμη σου...ΜΗ ΤΗ ΛΕΣ. Πες αυτό που θέλει να ακούσει και τελείωσε το θεματάκι!!

- Μου πάει αυτο το ρούχο; Καταπληκτικό, σε κάνει Θεό /Θεά! (σε κάνει να μοιάζεις σα να εχεις πεθάνει δλδ πριν μια δεκαετια, αλλά σιγά μη το ξεστομίσω και μετά να πρέπει να στο εξηγώ για καμια ώρα και να εχεις θυμώσει κιολας)

- Πως σου φαίνεται το κείμενο μου; Υπέροχο δε θα μπορουσα να το σκεφτώ καλύτερα γραμμένο (εκτος και αν δεν ηταν ακαταλαβίστικο σα να εχεις πάρει παραισθησιογόνα)

- Η ταινία που είδαμε σου άρεσε; Ναι, βεβαια και εγω θεωρώ οτι έχει μεγάλες πιθανότητες να πάρει Οσκαρ( αν το δωσουν στο σκυλί, γιατι οι υπολοιποι ήταν για κλάμματα ...συμπεριλαμβανομενου του σεναριου, της σκηνοθεσιας και των ερμηνειων)

- Σου αρέσει η death metal? Μα φυσικά, τη λατρεύω(ειδικά όταν θέλω να γελάσω γιατι έτσι όπως κανουν τις φωνές τους μου φαίνονται γελοίοι)

-Σου αρέσει ο τρόπος που σε φιλάω; Μα τι λες τώρα; Φυσικά (και αναρωτιέμαι γιατι δεν έγινες ωρυλά, γιατί νομίζω οτι μπορείς να μου πεις αν είναι πρησμένες οι αμυγδαλές μου, σα να με γαργαλάει λίγο ο λαιμός μου)

Τόσο απλο...ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ... εγώ γιατί δε μπορώ να το κάνω;

Γιατι πάντα λέω αυτα μέσα στην παρενθεση αντι να τα πω απο μέσα μου και να ησυχάζω;

Τι πάει να πει κοπελιά (συνέχεια του εσωτερικου μονόλογου) οτι σε μεγάλωσαν για να έχεις άποψη, να έχεις το θάρρος να τη πεις, ακόμα και αν είναι λάθος (και ποτε δεν είναι...λεει το εσωτερικό ψώνιο) ....

Επειδή δλδ η μάνα σου σου κόλλησε το γλωσσού πρέπει να το ενστερνιστείς;

Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ.

ΔΕ ΜΠΟΡΩ...ΑΝ ΜΟΥ ΖΗΤΑΝΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ...ΘΑ ΤΗ ΠΩ...! ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΜΟΥ ΖΗΤΑΝΕ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ.

ΥΓ Και στο να χειροκροτώ είμαι καλή...απλώς τότε μη μου ζητήσετε να πω την απόψη μου...ζητήστε μου να χειροκροτήσω...είναι απλο!

ΥΓ2 Τα παραδείγματα είναι προϊόν φαντασιας (ή μηπως όχι ; )

Από e_vet @ Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012 8:37 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ελαττώματα , γνωμη , χιούμορ

Νομίζω ότι ανάμεσα στα Χριστούγεννα και τη Πρωτοχρονιά πρέπει κανείς να σκεφτεί τα γεγονότα της χρονιάς που πέρασε.

Να σκεφτεί όσο πιο αντικειμενικά μπορεί τα γεγονότα.

Να πει στον εαυτό του τις σκληρές αλήθειες τις οποίες απέφευγε να ακούσει. Να συγχαρεί τον εαυτό του για όσα πέτυχε, αλλά και να αυτομαστιγωθεί για όσα λάθη έκανε.

Να κρατήσει τα θετικά και να αποτινάξει τα αρνητικά, για να μη τα κουβαλήσει μαζί του σαν απωθημένα και σαν πληγές στο επόμενο έτος.

Αν πρέπει να πω αν ήταν θετικό για εμένα ή αρνητικό το 2011 ...θα δυσκολευόμουν πολύ.

Ήταν μάλλον ένα έτος τρενάκι του θανάτου....με ανέβαζε ψηλά, για να πιάσω πάτο απότομα και αυτά με την ταχύτητα του φωτός.

Σίγουρα δε το έλεγες βαρετό έτος.

Μπορώ με σιγουριά να πω ότι με άλλαξε.

Προς το καλύτερο ή το χειρότερο δε ξέρω. Πάντως άφησε τα σημάδια του πάνω μου...και είναι ανεξίτηλα.

Επούλωσε τραύματα, για να αφήσει στη θέση τους άλλα, ίσως και μεγαλύτερα.

Και για κάποιο λόγο, άγνωστο ακόμα σε μένα, εξάλειψε τη μνήμη χρυσόψαρου που με χαρακτηρίζει, ακριβώς την εποχή που πολύ θα με βόλευε να μπορώ να ξεχνάω έτσι απλά.

Διάφορα κολλήματα που είχα περασμένα έτη, έκανα την υπέρβαση και προχώρησα, και το ευχαριστήθηκα.

Και για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, σταμάτησα να έχω τάσεις φυγής, χωρίς να έχω κάπου να πάω.

Βέβαια σαν κλασσική Εύη, κάποια στιγμή μάλλον το παραέκανα, γιατί σίγουρα δεν είναι ότι πιο φυσιολογικό, το να μην αντέχεις να είσαι στην ίδια πόλη πάνω από 3-4 μέρες.

Αιφνιδιάστηκα σκέφτηκα/θυμήθηκα τι είχα ευχηθεί να μου φέρει το νέο έτος, πέρσι. Η ανάμνηση μου έφερε ένα γλυκόπικρο χαμόγελο, γιατί αυτό που ευχήθηκα το απέκτησα, απλώς δεν είχα σκεφτεί όλους τους απρόσμενους παράγοντες που μπορούν να μετατρέψουν κάτι που επιθυμείς σε κάτι που μπορεί να σε εξοντώσει.

Για αυτό και φέτος σκέφτομαι να είμαι εξαιρετικά, εξονυχιστικά, και υπερβολικά ακριβής στις ευχές και αποφάσεις μου για το 2012.

Ας ξεκινήσω από το πιο ακραίο... ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΟΙ ΜΑΓΙΑ... ή έστω οι υπολογισμοί τους να έχουν πέσει έξω για καμιά δεκαριά αιώνες....

Από e_vet @ Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011 11:14 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: νέο έτος , απολογισμός , ευχες , σκέψεις

Θα ήθελα να πιστεύω στον Άγιο Βασίλη.

Θα ήθελα να πιστεύω οτι όλα θα πάνε καλά.

Θα ήθελα να πιστεύω σε πολλά πράγματα.

ΘΑ ΗΘΕΛΑ... πράγμα που σημαίνει οτι ίσως κάποια στιγμή αυτό να συμβεί.

... ...... ........

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !

Από e_vet @ Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011 9:13 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ευχες , xmas

Δε θα μπω καν στη διαδικασία να σκεφτώ τι είναι έρωτας, και τι δεν είναι, αν ζούμε για αυτόν ή μας σκοτώνει αλλά είναι γλυκιά η μαχαιριά.

Αυτή την εποχή, σκέφτομαι κάτι άλλο.

Πόσες φορές μπορεί να ερωτευτεί ένας άνθρωπος;

Μια, δύο, εκατό;

Πόσες απο αυτές νομίζει απλώς οτι είναι ερωτευμένος αλλά στη πραγματικότητα είναι απλώς ενας ενθουσιασμός;

Και πόσο καιρό, πονάει η πληγή αν ερωτευτείς και χάσεις το ταίρι σου;

Αν δεν έχεις ερωτευτεί ποτέ στη ζωή σου, είναι ευτύχημα ή δυστύχημα; Ή μήπως και τα δύο συγχρόνως;

Πολλές οι ερωτήσεις και δύσκολη και η μέρα και η ώρα.

Άρχισα να σκέφτομαι εγώ πόσες φορές ήμουν πραγματικά ερωτευμένη και πώς ξέρω οτι πραγματικά αυτά τα άτομα είχαν την καρδιά μου!

Ξεκίνησα να κάνω λίστες λοιπόν...

Θα πρέπει ανεξάρτητα απο το πόσος καιρός έχει περάσει να τα σκέφτομαι συχνά, να θέλω να μάθω τι κάνουν και αν με σκέφτονται ακόμα και ας ξέρω οτι δε θα το μάθω ποτέ. Θα πρέπει ακόμα να νιώθω ενα πόνο, και μια θλίψη οταν θυμάμαι τις στιγμές μας. Ίσως να πρέπει να ακούω ενα συγκεκριμένο τραγούδι και να εξαφανίζομαι απο οποιονδήποτε χώρο γιατί ειναι απλώς πάνω απο τις δυνάμεις μου να το ακούσω. Θα πρέπει να θυμώνω ακόμα με τις πράξεις τους, με το τέλος μας...γιατί αν απλως νιώθω αδιαφορία τότε δεν είχαν φτάσει ποτέ στον πυρήνα μου. Θα πρέπει να ψαχνω σε αλλους ανθρώπους να βρω στοιχεία τους, για να τα αγαπήσω και να τα μισήσω ταυτόγχρονα. Θα πρέπει χωρίς να το θέλω να στοιχειώνουν τα όνειρα μου και να τα μετατρέπουν σε αναμνήσεις. Θα πρέπει να προσπαθώ να πω το ευχομαι να μη τον ειχα γνωρίσει ποτε, αλλά απλώς να μη βγαίνει αυτή η φράση. Και θα πρέπει έστω και έμμεσα να το είχα παραδεχτεί ότι ήμουν ερωτευμένη γιατί είναι κατι που δε μπορώ να πω, προτιμώ να το δείξω αλλά οχι να το πω.

Και μετά σκέφτομαι τον άνθρωπο που μου είπε με τόση απλότητα και άνεση οτι δεν έχει ερωτευτεί ποτέ... και δε μου φάνηκε καν περίεργο.

Ίσως ήταν αυτό το κενό στα μάτια, όταν εχεις ερωτευτεί πραγματικά περνάει παντα μια σκια μπροστά στα μάτια σου , καθρεφτίζει ενα παλιό ή και πιο πρόσφατο πόνο στη καρδιά σου. Ίσως ήταν η ευκολία που έβαζε απόσταση, και που μόνο η απόρριψη ή και η αβεβαιοτητα έμοιαζε να τον ακουμπάει. Ίσως και ότι κάποτε μου είχε πει οτι δεν εχει προσωπικότητα, γιατί αυτό σημαίνει οτι δεν έχεις και πραγματική ουσία, και αν εισαι κενός ο ίδιος πως να σε γεμίσει αγάπη για κάποιον άλλον.

Αλλά, μήπως τελικά είναι καλύτερα να μην έχεις ερωτευτεί ποτέ;

Μήπως και εγώ θα το προτιμούσα;

Μήπως και εγώ το κάνω συνειδητά τους τελευταίους μήνες, απομακρύνοντας ότιδηποτε μπορεί να χαλάσει την ευθραυστη ισορροπια που βρήκα με τόσο κόπο πάλι;

Και εντέλει όταν τελειώσω με τη λίστα... πόσους ανθρώπους θέλω να έχω ερωτευτεί στη ζωή μου;

Από e_vet @ Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011 2:19 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ανθρώπινα πάθη , ερωτήσεις , αλήθειες , αισθηματα , ερωτας , σκέψεις

Δε το συνειδητοποιούσα πιο παλιά αλλά τα γεγονότα πια μιλάνε μόνα τους.

Ζητάω πολλά απο τους άλλους ανθρώπους, ή τουλάχιστον έτσι τους φαίνεται.

Κι όμως, ζητάω ακριβώς αυτά που τους δίνω και εγώ.

Όχι αυτά που λέω οτι θα τους δώσω, ούτε αυτά που θέλω να τους δώσω αλλά ίσως να μη μπορώ λόγω περιστάσεων, ούτε καν αυτά μπορώ να τους δώσω...Όχι!

Είμαι πολύ λογική, ζητάω και περιμένω σε αναλογία αυτά που τους δίνω.

Αλλά φαίνεται δίνω πολλά, και ας μη το καταλαβαίνω.

Δίνω πολλά και ας μου παραπονιούνται οτι δεν ανοίγομαι αρκετά.

Είναι πολλά, γιατι είναι αληθινά.

Είναι πολλά, γιατί είναι δυνατά και ειλικρινή και όχι με χρυσές επικαλύψεις και ψέμματα.

Και λίγοι αντέχουν να δώσουν με αυτό το τρόπο, να δώσουν ενα πραγμα αλλά να ειναι πραγματικό, αντί για χίλια αλλά άχρηστα ψεύτικα μπιχλιμπίδια.

Είχα πει μια φορά ότι είμαι καθρέφτης, αυτό που όμως ξέχασα να πω είναι οτι οι καθρέφτες σπάνε, αλλά οταν σπάσουν σύμφωνα με τη λαϊκή προκατάληψη, αυτό αποτελεί 7 χρόνια γρουσουζιάς για αυτόν που τους έσπασε... και οτι επίσης τα σπασμένα γυαλιά τους κόβουν το δέρμα σα βούτυρο.

Οπότε λίγη προσοχή με τους καθρέφτες...γιατί αφήνουμε βαθιά σημάδια.

Από e_vet @ Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011 6:10 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: δινω , ζηταω , ανθρωπινες σχεσεις , σκέψεις

Τελικά ο χρόνος είναι κάτι πολύ σχετικό.

Αν και έχει αντικειμενικό και επιστημονικό τρόπο μέτρησης, αν και όλοι γνωρίζουμε οτι χωριζεται σε ωρες και λεπτά και δευτερόλεπτα, στη πραγματικότητα όμως η αντίληψη του είναι τόσο μα τόσο υποκειμενική.

Μπορεί ενας μήνας να είναι τόσο γεμάτος που να έχεις ζήσει μέσα του, μια σύντομη ζωή.

Μπορεί ενας μήνας να περάσει τόσο γρήγορα που να σου φανεί σαν ενα λεπτό.

Αλλά μπορεί ένας μήνας να γίνει τόσο ανυπόφορος που να σου μοιάζει με εναν αιώνα.

Όλα ειναι σχετικά ...!

Να κοιτάς το ρολόι και να μοιάζουν οι λεπτοδεικτες ακίνητοι, να προσπαθείς να σπρώξεις το χρόνο και να είσαι στη πραγματικότητα ενας ,άλλος Σισυφος, και να σπρώχνεις έναν ογκόλιθο πανω σε μια πλαγιά.

Όταν , ο χρόνος είναι εχθρός και όλα μετρούνται με βάση αυτόν τον εναν μήνα. Ένας μήνας και αφήνεις πίσω πολλά, πράγματα που θες και δε θες, σχέσεις που θες και άλλες που δε το επιθυμείς.

Ένας μήνας...ενας χρόνος...που μοιάζει με μια αιωνιότητα.

Πόσα συναισθήματα αντικρουόμενα μπορεί να χωρέσει ενας μήνας άραγε...

Από e_vet @ Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011 7:57 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: σχετικοτητα , χρόνος , σκέψεις

Για αρκετά χρόνια μετά το θάνατο σου ξυπναγα κάθε 28η Οκτωβρίου και έκλαιγα. Έφτανε να ακούσω για το Έπος της Αλβανίας για να αρχίσουν τα δάκρυα να κυλούν απο τα μάτια μου. Απέφευγα και αποφευγω συνειδητά να ακούσω αφιερώματα ή να δω φωτογραφίες Ελλήνων στρατιωτών μέσα στα χιόνια, παγωμένους και ταλαιπωρημένους...αλλά πάντα παρόντες...ανεξαρτήτως ηλικίας φρονήματος ή πολιτικής ιδεολογίας απο φόβο (χαζο το ομολογω οτι ίσως καποιος σου μοιαζει).

Δεν ήθελες να μιλάς ποτε για το καιρό που έζησες στα βουνα της Ηπειρου. Η μητέρα μου δε θυμάται να αναφερεσαι ποτε στα συμβαντα που έζησες ...δε μίλαγες ποτέ για αυτο...δεν κομπαζες, ούτε και ήθελες να το "παίξεις" γενναίος ή να παραπονεθείς για όσα εζησες.

Γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας της εποχής...μορφωμενος, και φρεσκοπαντρεμένος μπορούσες να μη πας στη πρωτη γραμμή...όμως πήγες...Μπορούσες να χρησιμοποιησεις τις γνωριμίες σου και να εισαι σε καποιο επιτελείο. Μπορούσες να πάρεις την οικογενειά σου και να φύγεις για το τοπο της μητέρας σου...ετσι δε θα υπεφερες...η Ελβετία άλλωστε δεν ανακατευτηκε ποτε στο πόλεμο...Δεν το έκανες...

Ξέρω οτι σε ρωτούσε η μητερα μου και η θεία μου...αλλά εσυ δεν διηγηθηκες ποτε καμία ιστορία φρίκης και ηρωισμού...ΠΟΤΕ!!

Μονο μια φορά ...ήταν χειμώνας και πρεπει να ήμουν περιπου 6 το πολυ 7 το θυμάμαι όμως λες και ήταν χτες...Εκανε πολυ κρύο και είχαν παγωσει τα ποδια μου...μολις μπηκαμε στο σπιτι ετρεξα και εβαλα πανω στο καυτο καλοριφερ τα πατουσακια μου...Με μαλωσες και μου εξηγησες οτι δεν επρεπε γιατί μπορουσα να παθω χιονιστρες. Δεν ήξερα τι σήμαινε αυτο και σε ρωτησα , δε θυμαμαι πως, η συζητηση εφτασε στο αν ειχες ΕΣΥ ποτε παθει, παντα ρώταγα πολλά.

Το βλέμμα σου σκοτείνιασε. Το θυμαμαι ακομα, τοσα χρονια μετά...ήταν λες και η ερωτηση μου σε γυρισε πισω εκεί στα χιονισμενα βουνα...

Μου περιεγραψες το κρυο και οτι πολλες φορες για μερες δεν βγαζατε τα αρβυλλα και οτι τα ποδια σχεδον μελανιαζαν γιατι μουσκευαν απο την υγρασια και παγωναν απο το κρυο...οτι κοιμοσασταν σε τεντες πανω στο χιονι...Οτι όποιος εκανε το λαθος και εβγαζε τα αρβυλα και τα πλησιαζε σε φωτια είχε μετα μεγαλα προβλήματα...

Κάτι σε ρωτησα ...ημουν πολυ μικρη για να καταλαβω...το μονο που καταλαβαινα ήταν οτι το πιο αγαπημενο μου ατομο πανω στη γη πονουσε απο τις αναμνησεις...φαινοταν στο προσωπο σου. Σταματησες τη συζητηση αποτομα. Βρηκες μια δικαιολογία και εφυγες απο το δωματιο.

Παντα θα με τρωει η απορία...τι εζησες και δεν ήθελες ποτε να το συζητησεις...

Μονο αυτη τη φορα σου ξεφυγαν πεντε λέξεις...

Δε μισουσες τους Ιταλούς...έκανες γαμπρο Ιταλό.

Δε μισησες ποτε κανέναν.

Πολεμησες όμως για τη χωρα σου, για την οικογενειά σου, για όσα πιστευες.

Δεν ξέρω αν ήσουν γενναιος στη μάχη...Αν σκοτωσες καποιον και είδες να σβηνει η ζωή απο μέσα του.

Αν ξεψυχησε καποιος στα χέρια σου...Αν ήσουν ήρωας ή ενας απλος στρατιωτης που εκανε οτι του είπαν.

Δε θα παψω όμως ποτε να νιώθω συγκλονισμένη που ήσουν στο μετωπο της Αλβανιας...και να ειμαι ευγνωμων που γυρισες σωος...και να ΝΙΩΘΩ ΠΕΡΗΦΑΝΗ που γεννηθηκα εγγονη σου.

ΥΓ Βαφτισε τη κορη του Ειρηνη...για να τιμησει το τελος του πολεμου, το τελος της φρικης που εζησε χωρις ποτε να αγκωμαχησει ή να προσπαθησει να καπηλευτει. Δε σκεφτηκε ποτε να ζητησει συνταξη Αντιστασιακου...και δε μπορουσε να καταλαβει γιατι καποιος να παρει συνταξη για κατι που ήταν καθηκον του.

Από e_vet @ Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011 12:42 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: εθνική εορτή , αναμνησεις , 28η οκτωβρίου

Έβλεπα τις προάλλες (καλά πάει και ένας μήνας) την ταινία the yesman....!

To όλο concept είναι ...ΛΕΣ ΣΕ ΟΛΑ ΝΑΙ...και εφόσον το καταφέρεις, όλα εντέλει καταλήγουν προς ώφελος σου.

Την αλήθεια μου θα σας την πω...σκέφτηκα βρε μπας και; Να το δοκιμάσω και εγώ;

Σαν στραβός άνθρωπος , με το που αποφάσισα να γίνω θετικός άνθρωπος και να λέω περισσότερα ΝΑΙ, είπα περισσότερα ΟΧΙ και απο τον Μεταξά.

Και τώρα που είπα ΜΕΤΑΞΑ.... και γιορτάζουμε και σε λίγες μέρες και το περίφημο "ΟΧΙ", για να πιάσουμε αυτό το παράδειγμα.

Αν είχε πει ο Μεταξάς το "ΝΑΙ" αν ήταν λίγο πιο χαμογελαστό και θετικο τυπάκι (βλ. τωρινό Πρωθυπουργό να τον πω...τέλος πάντων αυτο το ψηλόλιγνο καραφλό με μουστάκι, και το βλέμμα της αγελάδας), θα είχαν έρθει οι Ιταλοί, θα άφηναν και το συνάλλαγμα τους, δε θα ζόριζαν τα πράγματα δε θα ερχόντουσαν οι Γερμανοί, δε θα είχαμε κατοχή, δε θα πέθαιναν τα παιδιά απο πείνα στους δρόμους της Αθήνας, δε θα τους διώχναμε μετά, και έτσι ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΤΩΡΑ...και να θέλουν να μας πεθάνουν, όσους τους ξεφύγαμε τότε,απο πείνα.

Είχε και αυτός, ο Μεταξάς, κατι ξεπερασμένες απόψεις περί πατρίδας , και εδαφικής κυριαρχίας, και οτι ο σβέρκος του Έλληνα ζυγό δεν ανέχεται...και γιατί ολα αυτά, για να γλυτώσουμε τον ζυγό και να μας κατσικωθεί τώρα στο σβέρκο η Μέρκελ...

Ενώ αν είχε αφήσει τους ξένους με το καλό να μας γ@μήσουν, όπως κάνουμε τώρα... μπορεί και να είχαμε γίνει και καμία Ελβετία.

Και ιστορικά πάρτε το...ποια απο τις χώρες που έκατσε σα κότα και έκαναν το κέφι τους τότε οι Γερμανοί ...βγήκε χαμένη;

Ενω εμείς, τους πληρωσαμε και απο πάνω με κατοχικά δάνεια, τους δώσαμε χρυσό, τους δώσαμε ζωές, τους δώσαμε αίμα.. και όχι και τίποτα άλλο, αλλά προφανώς είμαστε και γλυκοαίματοι  οι άτιμοι, γιατί γλυκάθηκαν και τώρα έχουν έρθει με τα καλαμάκια να μας πιούν και το ύπολοιπο.

Άρα βασικά αν το σκεφτείτε... καλά να πάθουμε, γιατί αν οι πρόγονοι μας αντί να είναι πατριώτες, και παληκάρια, γενναίοι και περήφανοι για την καταγωγή τους, γούσταραν λίγο περισσότερο τη σκλαβιά, την υποδούλωση, αν ήταν λίγο περισσότερο τσουτσέκια (σορρυ κιολας) όπως αυτοί που λένε σήμερα όλα τα "ΝΑΙ"στους ευρωπαίους εταίρους μας... τότε, δε θα μας χρειαζόταν τώρα "κούρεμα",  επιτροπείες κτλ...

Όλα θα ήταν ρόδινα... ! Ενα ΝΑΙ είναι το όλο θέμα...

Ή μήπως ...για άλλη μια φορά χρειάζεται ενα βροντερό "ΟΧΙ".... γιατί εμείς είμαστε Έλληνες και δε γουστάρουμε κανένα πάνω στο σβέρκο μας...και προτιμάμε να το κόψουμε παρά να μας κατσικωθούν;;

ΜΗΠΩΣ;;

Από e_vet @ Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011 4:04 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ναι , επέτειος , οχι , χιούμορ , Πολιτική

Ι have unleashed the bitch... so hands to yourself...if you don't want to loose a finger...!!!

Λίγη ηρεμία ζητάω...τόσο δύσκολο πράγμα είναι;;

Καλά ίσως ζητάω και λίγο περισσότερους λόγους για να χαμογελάω ...

Από e_vet @ Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011 2:21 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: νεύρα , τραγουδι