Η Γλωσσού

Ο διαφημιστής

Είναι μάστερ της αυτοπροβολής...Θα ακούσεις πολλά, όλα θα είναι καλά...
Αν επιμένεις να τα πιστέψεις να έχεις υπόψη σου ότι με τον συγκεκριμένο άντρα ισχύουν τα ίδια που ισχύουν και για τις διαφημίσεις δανείων από τράπεζες...Μη ξεχάσεις να διαβάσεις τα ¨μικρά γράμματα"


Το φίδι

Έχει το ίματζ του καλού παιδιού...Σου εμπνέει εμπιστοσύνη...
Σου λέει το χειρότερο ή τέλος πάντων ενα από τα χειρότερα, που μπορεί να σου πει κάποιος και εσύ το περνάς στο ντούκου...
"Εγώ τα πάω μια χαρά με τα ψέμματα" και εσύ γελάς και τον εμπιστεύεσαι...(ναι δε θέλω να στο πω...αλλά την πάτησες...το εννοεί)


Ο ωραιοπαθής

Φουσκωτά μπράτσα και ακόμα πιο φουσκωμένη αυτοπεποίθηση από διάφορα τσόκαρα που έχει "πάρει" κατά καιρούς...
ΘΑ φλερτάρει με όλες...Μη τυχόν, ακόμα και αν δε το κάνεις επίτηδες, τον γράψεις!!!! Αυτό θα τον οδηγήσει σε υπερκατανάλωση πρωτεϊνών για φούσκωμα και δυο έξτρα σετ βάρη για κάθε μυική ομάδα...(Σταμάτα χρυσέ μου να φουσκώνεις....θα σκάσεις στο τέλος)


Ο "κολλημένος"

Είναι κολλημένος με κάτι...Πρακτικά δε παίζει ρολο τι είναι αυτό!! Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας...
Είτε είναι κολλημένος με το Προ ή και οποιοδήποτε άλλο pc game είτε έχει κόλλημα με τη μουσική είτε με το σινεμά είτε με τη τέχνη είτε με τη μπάλα είτε με τα ταξίδια, EINAI TO IΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ...

Την έκατσες εκτός και αν έχεις και εσύ ακριβώς το ίδιο κόλλημα...Αλλά επειδή οι γυναίκες βαριόμαστε και εύκολα...και είναι και βαρετό να μιλάς με την αρσενική έκδοση του εαυτού σου...το ξέρουμε όλες...σύντομα θα ψάξεις κάποιον να έχει να σου πει και κάτι διαφορετικό...

Ο κάφρος

Ο χειρότερος γκόμενος που μπορεί να σου τύχει
Ο καλύτερος κολλητός...
Ε τι να κάνουμε δε μπορεί κανείς να τα έχει όλα


Ο ευαίσθητος

Έχει καρδιά που κόβεται με τη καρδιά ενός μαρουλιού...Δεν αντέχει να δει ένα θρίλερ, και τον βγάζετε έξω από την αίθουσα πιο λευκό και από το λευκό του ευρηκα.
Κλαιει ευκολα...πραγμα που κάνει εσας να φαινεστε σαν αναισθητη bitch
H Κλινεξ του έχει κάνει τον ανδριάντα...Μη τον αλλάξετε, θέλετε να καταστραφεί η εταιρεία οικονομικά;

Ο αναίσθητος

Ο κόσμος να χάνεται αυτός στα @@@
Οικολογική συνείδηση; Τι παει να πει οι γείτονες κοιμούνται (?) αυτός τώρα γουστάρει να ακούσει Τερζή στο τέρμα; Και ας πάρει κάποιος αυτό το κοπρόσκυλο από εδώ μη του ρίξω καμία φόλα...
>>Μη παραπονεθειτε για οτιδήποτε πότε...η μόνιμη ατάκα του είναι...τα ρούχα σου έχεις πάλι...Δε μπορώ με αυτές τις υστερίες και τις κλάψες

Ο τσιγκούνης.

Θα σας βγάλει για την επέτειο σας στα βρώμικα στη Πλ Μαβίλη...
Όλως τυχαίως θα έχει ξεχάσει το πορτοφόλι του και θα πληρώσετε εσείς.
Δε θα θέλει να πάτε σινεμά αφού μπορεί να το κατεβάσει από το ίντερνετ και να σας έρθει τσάμπα. Ξενοδοχείο; Τι λες τώρα; Έτσι απομακρύνεσαι από την φύση...
Σκηνή και άγιος ο Θεός. Εννοειται όχι σε οργανωμένο κάμπινγκ, αυτοί είναι κλέφτες!! Τι να το κάνεις το ντους...τόση θάλασσα μπροστά σου και τι πάει να πει νομίζεις ότι έχει αρχίσει να αναπτύσσεται ένα κοράλλι στο μπράτσο σου...Υπερβολές


Ο "πολλά βαρύς"

Σου δηλώνει ότι όταν συνοδεύεται από μια γυναίκα πότε δε κοιτάει άλλες (εδώ πρέπει κατευθείαν να σου δημιουργηθεί η απορία όταν δεν είσαι μπροστά όμως; )
ΘΑ σου ανοίξει τη πόρτα όταν θα σταματήσετε, θα σου τραβήξει τη καρέκλα για να καθίσεις, θα σου βάλει το παλτό όταν φεύγετε, θα θεωρεί προσβολή να πληρώσεις εσύ...
Και όταν φτασετε σπιτι θα περιμενει η δουλαρα να του φερει τις παντοφλες...
Γιατί αυτος ειναι ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ
Προσωπικη αποψη...ανοιξε τη πορτα μονη σου φερτου τη καρεκλα στο κεφάλι παρε το παλτο σου και ΚΑΝΤΗΝ οσο προλαβαίνεις.


Ο πολυαγαπημένος και πολυφορεμένος "ΜΑΜΑΚΙΑΣ"

Το μαμάκιας μη το δένεται...παίζει και στην έκδοση "μπαμπάκιας" και " ο αγαπημένος μαλάκας όοοολης της οικογενείας...
Μα δεν ειναι φυσιολογικό στη γιορτή σου να πάει να παρει τα απαραίτητα για το παρτυ της ανηψίας , λες και γονείς δεν έχει το σκασμένο;;
Δε θα το παραδεχτεί ποτε...δε θα το δεχτείτε ποτε οτι δε θα αλλάξει ...και καλό κουράγιο με τη πεθερα...

Ο "φίλος"

Δεν δέχεται ότι υπάρχει φιλία μεταξύ γυναίκας και άντρα...αλλά από την άλλη σε αποκαλεί φίλη...
Κρίσιμη ατάκα "Μα τα καλύτερα γκολ μπαίνουν στα φιλικά"
Δεν ξέρω αν ισχύει αλλά εσύ φιλαράκι μου μόλις βγήκες από τον αγώνα με κόκκινη κάρτα...οπότε δες τα γκολ από τον πάγκο...


Ο χύμα...

... στο κύμα, στην  άμμο.,στο βουνό....η τοποθεσία δε τον πολυενδιαφέρει έτσι και αλλιώς...
Σχετικά παρεξηγημένο είδος...γιατί αν μη τι άλλο είναι ειλικρινής...

ΥΓ. Αυτό το κείμενο γράφτηκε για να διαβαστεί σε μια online ραδιοφωνική εκπομπή που έγινε χτες Δευτέρα στο www.chimeres.gr

Και αφού έκανα το κόπο...είπα να τα μοιραστώ μαζί σας!!

Από e_vet @ Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010 1:55 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: τυποι , αντρες , χιούμορ

Αυτή η εβδομάδα που πέρασε ήταν γκαντεμο εβοδομάδα για τα ζευγάρια...και να σκεφτεί κανείς οτι ετοιμαζόμαστε να γιορτασουμε τη γιορτή του Έρωτα...

Δε φτάνει που η Ελένη...η Ελενίτσα μας...το Ελενάκι μας...χώρισε. Και θα μείνει παμπλουτη ζωντοχήρα με τρία παιδιά, τεσσέρις υπηρετριες, δυο γκουβερναντες ...και ούτε ενα στιβαρο χέρι να στηριχθεί...

Δε φτάνει που κυκλοφορούν έντονα φήμες οτι και το άλλο ζευγαρι με 6 παιδιά, Μπραντ Πιτ - Αντζελίνα...πάνε να το διαλύσουν και προσπαθούν να θυμηθουν ποσα σπιτια, παιδιά, σκυλιά, σαλαμάνδρες εχουν...ωστε να γίνει δίκαιη η μοιρασιά...ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ...

ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ, ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ, ΤΟ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ...(το σοκ μου, με κάνει να τρέμω)

ΧΩΡΙΣΕ Ο Saridi ΚΑΙ Η Sarouni ...

Δε ξέρω γιατί, αλλά έχω μια υποψία οτι δε τους ξέρετε ε;

Πρόκειται για ενα ζευγάρι κύκνων...Μέχρι τώρα οι φυσιοδίφες στο Σλίμπριτζ του Γκλόστενσαϊρ της Βρετανίας, ήξεραν οτι οι κύκνοι μένουν δια βίου με το ταίρι τους...αλλά στη μοντέρνα κοινωνία που ζούμε...ποιός παραμένει πιστός...too boring...

Έτσι...το ζευγάρι χώρισε και ο καθένας γύρισε με νεο ταίρι...

Δεν έχουν εξακριβωθεί πληροφορίες που λένε ότι οταν εκκολαφθηκε το αυγό τους ....το κυκνάκι ήταν μαύρο...ενώ και οι δύο κύκνοι μας ήταν λευκοί

Από e_vet @ Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010 12:09 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: χωρισμοί , break ups , χιούμορ

Είναι εκκωφαντική...

Δεν είναι δυνατόν να μη την ακούς...!! Γιατί δεν την ακούς; Μόνο εγώ την αισθάνομαι να με τραντάζει ολόκληρη;

Ηρεμία...!! Ούτε καν ανησυχητική ηρεμία όπως παλιά...να τρομάζω και λίγο και να περιμένω την καταιγίδα...

Απλή, βαρετή, αποχαυνωτική, ηλίθια ηρεμία, που έχω ξεσυνηθίσει να νιώθω...που νόμιζα ότι θέλω να υπάρχει στη ζωή μου.

Και τι κατάλαβα; Έτσι μου έρχεται να αρχίσω να ξύνω επουλωμένες παλιές πληγές....να ματώσουν...να τρέξει αίμα (δικό μου, δικό τους, δε παίζει ρόλο) μόνο και μόνο για να σπάσει η μονοτονία...

Είναι δυνατόν να μου λείπουν οι αγχωτικές καταστάσεις που με έκαναν να ξαγρυπνώ, να τρέμω, να είμαι μέσα στα νεύρα;

Προτιμώ τα νεύρα από την ηρεμία; Κάτι δε πάει καλά εδώ...

Αλλά από την άλλη ποτέ δε τα πήγα καλά με την ανία...τη βαρεμάρα ...τη ρουτίνα...τη καθημερινότητα...Πάντα θεωρούσα ότι ηρεμία είναι και τέλμα...

Άρα; Είμαι σε τέλμα;

Και που είναι η ρημάδα η έξοδος;;

Ανοίξτε μου να βγω...δεν έχει αέρα εδώ...

Από e_vet @ Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 2:22 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ηρεμία , τέλμα , σκέψεις

Δε ξέρω τι έχω πάθει πρόσφατα με τα παραμύθια αλλά κάντε λίγο υπομονή...

Το επόμενο είναι ενα γνωστό παραμύθι-ιστορία του Αισώπου.

Ο ΒΟΣΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας βοσκός που φύλαγε τα πρόβατά του. Μια μέρα, αποφάσισε να κάνει ένα αστείο στους συγχωριανούς του γιατί βαριόταν. Φώναξε, «Βοήθεια! Λύκος! Λύκος!» και οι συγχωριανοί του έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Όταν έφτασαν στο βουνό τον ρώτησαν που είναι ο λύκος. Εκείνος γέλασε και τους είπε ότι ήταν αστείο.

Ο βοσκός έκανε το ίδιο αστείο πολλές φορές. Μια φορά όμως, ένας λύκος πράγματι εμφανίστηκε και επιτέθηκε στα πρόβατα. Ο βοσκός έτρεξε προς το χωριό και φώναξε: «Βοήθεια! Λύκος! Λύκος!».

Οι συγχωριανοί του τον άκουσαν αλλά δεν τον πίστεψαν γιατί νόμιζαν ότι ήταν αστείο. Τότε, εκείνος τους εξήγησε ότι δεν έλεγε ψέματα.

Τελικά, πήγαν όλοι στο βουνό και είδαν το λύκο να φεύγει τρέχοντας και τριγύρω τους βρίσκονταν πολλά σκοτωμένα πρόβατα.

Οι λόγοι τρείς ( 3 )

1) Μη λες ψέμματα χωρίς λόγο και ειδικά ψέμματα που είναι εύκολο να τα ανακαλύψω. Και μπορεί να μη σκίζω απο μνήμη συνήθως αλλά οταν θέλω είμαι διάολος...

2) Αν δεν αντιδρώ πια, δεν είναι γιατί τα πιστεύω, απλώς πια θεωρώ οτι και να λές ψέμμα.

3) Εσύ θα ζημιώθεις με τα ψέμματα, όχι εγω...!!! Τα "δικά μου πρόβατα" τα έχω ασφαλή στο στάβλο

Και όποιος κατάλαβε...κατάλαβε

Από e_vet @ Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010 10:21 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ψεμματα , μάθημα , παραμύθι

Είμαι περίεργος άνθρωπος! Το ξέρω!

Πολλές φορές οι σκέψεις μου και οι αντιδράσεις μου διαφέρουν και απο αυτό που εγώ αναγνωρίζω σα φυσιολογικό για μένα, ή και οι περισσότεροι θα αναγνώριζαν σα λογική κοινή αντίδραση.

Θα δω μια ταινία και θα "σκαλώσω" σε μια λεπτομέρεια ή σε μια φράση που δεν συμπύκνωνε καν το μήνυμα της. Και αυτή θα μου μείνει απο ολο το θέαμα ή το κείμενο. Το ίδιο και με τους ανθρώπους...

Θα σε αγαπήσω ή θα σε μισήσω...θα σε συμπαθήσω ή θα σε αντιπαθήσω σύμφωνα με τα "ερεθίσματα" που θα μου δώσει το υποσυνειδητό μου (?) , το ενστικτό μου(?) δε ξέρω και εγω πια.

Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ενα βιβλίο. Και αυτο βρέθηκε ξαφνικά μπροστά μου. Δε θυμάμαι ουτε ποιος μου το χάρισε, ούτε πόσο καιρό ήταν στη βιβλιοθήκη μου. Απλώς μια μέρα το έβγαλα απο το ράφι. Και μια άλλη μέρα το άνοιξα για να το διαβασω. Για την ακρίβεια αυτή η μέρα, ήταν χτες το βράδυ, αρκετή ώρα μετά τα μεσανυχτα...όταν γυρνοντας απο έξοδο δε μπορούσα να κοιμηθώ.

Το βιβλίο "το ημερολόγιο της Χάνα" σα τιτλος, με παρέπεμπε σε ενα αυτοβιογραφικο βιβλίο που πολύ σύντομα σου δήλωνε οτι ήταν η εξιστορηση της ιστορίας μιας εβραικης καταγωγής, Βελγιδας, τα χρόνια της Κατοχης της Γαλλιας απο τους γερμανούς, και την εξιστορηση απο την ίδια (υποκειμενική) των συμβάντων.

Είμαι όμως περίεργος άνθρωπος...

Εμένα αυτό που θα μου μείνει απο το βιβλίο είναι μια λύπη για την αδυναμία και την έλλειψη πυγμής και αξιοπρέπειας(?) αυτής της γυναίκας.

Μια γυναίκα που συγχωρούσε και ανεχόταν πάρα πολλά γιατί αγαπούσε τον άντρα της... Που δεχθηκε να σκοτώσει το παιδί της(αμβλωση) γιατί εκείνος δε το ήθελε...

Που ζούσε σε μια (για μενα) εικονική ευτυχία μια που δε τολμούσε να αντιμετωπίσει τον απιστο συζυγο της γιατί φοβόταν μη τον χάσει.

Έμειναν για πάντα μαζί...την αγαπούσε λεει εκείνος...

Πως μπορείς να αγαπάς κάποιον και να τον πληγώνεις...συνειδήτα, υπολογιστικά, εγωιστικά;;

Είναι κάτι τόσο ξένο προς τις δικές μου αντιδράσεις. Μου φαίνεται αδιανόητη η σιωπή, η αποδοχή, το να καταπίνεις τον πονο που σου προκαλεί ο άλλος χωρίς να εχεις το σθένος να το συζητήσεις, αλλά να περιμένεις να περάσουν δεκαετίες...για να μπορεσεις να του τα πείς αυτά μέσα απο ένα ημερολόγιο.

Ενα γραπτό κατηγορώ...που το στόμα δε καταφερε ποτέ να αρθρώσει...και ας λέει συχνά οτι δεν τον κατηγορούσε.

Λέει καπου το γνωστό ρητό " Η εκδίκηση είναι ενα πιάτο που τρώγεται κρύο" και για μένα η κινηση της στο νεκροκρεβατο της να του δώσει το ημερολογιο της ...δεν ήταν κατι άλλο απο την εκδίκηση μιας πονεμένης, απατημένης, γυναίκας...που αποφάσισε να δεχτεί τα λίγα και να μη διεκδικήσει τα πολλά...

Εκείνη εφυγε...και εκείνος θα είχε το κείμενο να του δείχνει τα πραγματικά της συναισθήματα, σα το χαστουκι που του χρωστούσε απο παλιά...μονο που τώρα θα τον ετσουζε στη καρδιά και όχι στο μάγουλο, μέχρι το τέλος και των δικών του χρόνων...

Είμαι περίεργος άνθρωπος...ίσως. Ίσως να μην ήταν αυτη η προθεσή της...ίσως.

ΥΓ Το βιβλιο ειναι της Λουίζ Λαμπρις, Εκδόσεις Ψυχογιος.

Από e_vet @ Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 11:54 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ερωτας , σκέψεις

Είναι μερικές μέρες που είναι προφανές οτι τίποτα δε θα σου πάει καλά...

Απο αυτές τις μέρες που εύχεσαι να υπήρχε το FFW και στη ζωή και να με ένα κλίκ να πας στην επομενη μέρα απλώς.

Στην αρχή σκέφτηκα οτι κανονικά τέτοιες μέρες δε θα έπρεπε κάν να σηκωνομαστε απο το κρεβάτι μας...αλλά οχι πρακτικά αυτό δε θα είχε αξία γιατί κάλλιστα θα μπορούσε να σπάσει το κρεβάτι ή να πνιγεις με το σάλιο σου στον ύπνο σου ....ΟΧΙ...είναι απο τις μέρες που πολύ απλά θα έπρεπε να τις προσπερνάς.

Μια λοιπόν απο αυτές τις μέρες που σκέφτεσαι πότε είδες μαυρη γάτα, πέρασες κατω απο ανοικτή σκάλα, δε δάγκωσες τη γλώσσα σου, ψαχνεις μηπως και σου βρισκεται κανένα σαπούνι με καρφιτσες πρόχειρο, χτυπάς το κεφάλι σου στο τοίχο που άφησες να σου κανει ο γρουσουζης ποδαρικό, και αναρωτιέσαι αν βγαίνει κουκλα βουντού στο μέγεθος σου, και πότε προσβαλες τη θεά της Τυχης και σε έχει στη Μπουκα... ήταν και η αυτή...

Κλασσικά...να αρχίζει να βρέχει ακριβως οταν βγεις έξω χωρις ομπρέλα, να πέσεις στη μοναδική λακούβα του δρόμου, να σου χαλάσει η μπλούζα και να τη τραβολογας ολο το βράδυ για να αποφύγεις τη προσαγωγή σου στο Ηθών, να κόψεις το ούλο σου με ενα πατατάκι, να διαλέγεις στη τύχη μπύρα...και ή να μην υπαρχει ή να σου βγει στο τέλος μπυρα σφηνακι, να σε κλέψουν, να σε πρήξουν, να σε φρίξουν x 2...

Από e_vet @ Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010 11:17 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: γκαντεμιά , καθημερινότητα

Όπως κάθε κοριτσάκι μεγάλωσα με τα παραμύθια της Χιονάτης, της Σταχτοπούτας, της Πεντάμορφης και του Τέρατος, και της Ωραίας Κοιμωμένης, να προσθέσω στη τετραλογία αυτη και τη Κοκκινοσκουφίτσα, αν και δεν ανήκε στο κλασσικό μοτίβο της πριγκιποπούλας και του ωραιου πρίγκιπα με το λευκό, μαύρο, ριγέ και εμπριμέ άλογο.

Ενήλικη πια εδώ και πολλά χρόνια...ξεκίνησα χτές μια συζήτηση σχετικά με αύτές τις ηρωίδες των παιδικών χρόνων μας.

Συνειδητοποίησα οτι η Χιονάτη...ειναι η πιο looser και με Iq ραδικιού απο όλες. Ένα πράγμα σωστά δε μπορούσε να κάνει, έτρεχε πάντα κάποιος να τη σώσει, ενω πολύ πιθανόν να ήταν και αρκετά ελευθέρων ηθών γιατί αν σκεφτεί κανείς οτι ζούσε μόνη με 7 άντρες...το μονο που τη σώζει είναι οι 7 νάνοι να είχαν ιδρύσει και τη πρώτη Gay κοινότητα...

Η Σταχτοπούτα έστω και υποβοηθόμενη απο τη νεράιδα νονά της ...την επαναστασή της την έκανε. Το έσκασε απο το σπίτι, πήγε στο χορό, γοήτευσε τον πριγκηπα...Βέβαια θα μου πείτε στο τέλος έφυγε άρον άρον...! Εντάξει εκανε την επανασταση της...αλλά ό φοβος και η καταπίεση ριζώνουν βαθιά σε ένα άτομο. Αυτο το παραμύθι πάντως κορίτσια μας μαθαίνει ενα βασικό μάθημα...πρέπει παντα να φροντιζουμε για το πεντικιουρ μας!!

Η Πεντάμορφη μάλλον είναι η καλύτερη απο όλες και αν το σκεφτεί κανείς η πιο δυναμική, ανεξάρτητη, μεγαλοκαρδη, και έξυπνη. Η μοναδική που σώνει τον πργκιπα αντί να κάθεται στο πωπω της και να περιμένει αβοηθητη και χαζή να τη σώσουν!!! Παρολαυτά δεν έχει αντιστοιχη απήχηση στο κοριτσόκοσμο...!! 

Η Ωραία Κοιμωμένη απο την άλλη αν το σκεφτεί κανείς...βασικά σε ολο τα παραμύθι απουσα ειναι...στην αρχή ειναι μωρό, στη συνέχεια δε μας λεει και πολλά για τη ζωή της το παραμύθι...και για το υπολοιπο...ΚΟΙΜΑΤΑΙ...και η τύχη της δουλεύει...!! Χαλαρά η πιο αραχτή ηρωίδα μας...με την οποία μπορούμε όλες μας να ταυτιστούμε εκείνα τα πρωινά Κυριακής (άντε και του Σαββάτου) που θέλουμε όλα να γίνουν απο μόνα τους...και εμείς απλώς να χουζουρευουμε κάτω απο τα παπλώματα !!

Εκτός συναγωνισμου η Κοκκινοσκουφίτσα...την οποία δε χώνεψα ποτέ...γιατί εγώ ήμουν με τον Κακό Λύκο!! Ήταν αυτή ηλίθια, και τη πλήρωσε το κακόμοιρο το ζωάκι!!

ΥΓ. Τι χαζοπαραμύθια μας έλεγαν οταν ήταν ήμασταν μικρά...

Από e_vet @ Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010 9:49 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: παραμύθι , χιούμορ

Σε βρίσκω μέσα στο σκοτάδι...έρχεσαι απρόσκλητα, αιφνιδιαστικά. Γιατί ;

Σε βρίσκω χωρίς να σε ψάχνω...χωρίς να σε θέλω...

Βγαίνεις απο κρύπτες.Στοιχειώνεις τη σκέψη μου, τον ύπνο μου, το είναι μου, το χρόνο μου....Γιατί;

Σε βρίσκω στο παρόν, στο παρελθόν, στο μέλλον...

Είσαι στο χαμόγελο του άγνωστου, στο λόγο του ρήτορα, στη σκέψη του παιδιού. Γιατί;

Σε βρίσκω γιατί δε σε έχασα ποτέ; Σε έχασα γιατί δε σε έβρισκα;

Γιατί;

"ΕΤΣΙ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ."

Από e_vet @ Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010 10:25 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: σκέψεις

Ποδαρικό, λοιπόν θα μας κάνει σε αυτό το blog...ενα blog-o-παίχνιδο!!

Με προσκάλεσε η Ερόεσσα (κατά κόσμο Μαίρη) και έτσι θα απαντήσω στις εξής 3 καίριες ερωτήσεις:

1. ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΚΕΙΝΗ;(2000)

Τις γιορτές πάντα τις περνάω οικογενειακά...Οποτε έκανα πρωτοχρονιά με τους γονείς μου και συγγενείς(με τους οποιους ευτυχως εχουμε ξεκόψει) !!Φαγαμε...ήπιαμε...την Αρτα φοβερίσαμε...

2. ΤΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΕΙΧΑΤΕ ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ (ΚΙ ΑΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ);

Περιπου εκείνη την εποχή είχα φτάσει στα μέσα της σχολης...και συνειδητοποίησα οτι χρωσταω τα κερατά μου....και ενα σωρο μαθήματα. Ήμουν πολύ κουρασμένη απο τις κλινικές και δεν ήθελα να διαβάσω καθόλου...Χρησιμοποίησα και σαν δικαιολογία το ότι θα καταστραφεί ο κόσμος για να λουφαρω...αλλά τιποτα!! Κάτι άλλο απο εκείνη την εποχή δε μπορω να θυμηθώ...!! Εδω δε θυμάμαι καν δύο χρόνια πρίν τι έκανα.

3. ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΣΑΣ ΤΑ ΔΕΚΑ ΑΥΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ;

 Τελείωσα τη Σχολή!! Εφυγα απο Θεσσαλονίκη που όσο χρόνια ήμουν εκεί δε μου αρεσε και πολύ μολις εδωσα και το τελευταίο μαθημα...τη συμπαθησα!! Φίλοι χάθηκαν, με άλλους τσακώθηκα, με άλλους απλώς απομακρυνθήκαμε. Φίλοι και έρωτες ήρθαν στη ζωή μου ...Άλλοι εφυγαν , άλλοι έμειναν...

Έκανα δουλειές που δε φανταζομουν οτι θα έκανα (παντα σα κτηνίατρος αλλά σε ειδικότητες που δε το περίμενα), περάσαμε μεγάλες δοκιμασίες υγείας με τη μητέρα μου αλλά και εγω καταφερα μεσα σε τρια χρονια να σπάσω το αριστερο μου ποδι δύο φορες...(να με βλεπατε με τις πατεριτσες....Κεντέρης) !! Έμαθα απο υπολογιστές...εγω που πιστευα οτι ανήκω στη κατηγορία virus...οτι πλησιαζω πισι και παθαίνει εμπλοκή!! Αν πρέπει να κάνω απολογισμό δεκαετίας...μπορούσα να εχω κάνει περισσοτερα...μπορούσα να έχω κάνει λιγότερα...αλλά όψομαι...

Και τώρα καλώ να παίξουν σε αυτο το παιχνίδι ο Θοδωρής, ο Μανώλης, και ο Γιάννης Δ.

Μονο άντρες...παιρνουν προσκληση...

Από e_vet @ Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010 7:43 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μπλογκοπαιχνιδο

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και σβηνει ο ήχος απο τα γέλια μας στο δωμάτιο...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και μαλακώνει ο θυμός...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και μετραμε ποσοι ανθρωποι ειναι διπλα μας...αλλα πραγματικά διπλα μας...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και ο πόνος ξεπερνιεται...τα δάκρυα στεγνώνουν...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και η θολουρα του αλκοολ ξεθυμανε...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και μας εφερε νεους ανθρωπους στη ζωή μας...οπως μας πηρε και αλλους...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και μας φορτωσε αλλο ενα ετος στη πλάτη...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και τις στιγμες μας τις βλεπουμε μεσα απο φωτογραφίες...και τις ονομαζουμε αναμνήσεις...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ... και μετραμε τις νικες και τις ήττες, τις χαρες και τις λυπες...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ...και το χαμόγελο τρεμοπαίζει στις άκρες των χειλιών μας...

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΛΕΜΕ...και εμείς είμαστε ακόμα εδώ, ζωντανοί ( και αυτό μια νίκη είναι) ...

ΠΕΡΑΣΕ ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΛΕΜΕ...

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ...ΚΑΛΟΣΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ 2010...

...με αγωνία ...με αδημονια...με τρομο... με ελπιδα...με θεληση ...με αγαπη ...

XAΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ...ΚΑΙ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟ ΜΕ ΟΛΟΥΣ !!

Από e_vet @ Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009 2:35 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: 2010 , new year , σκέψεις