Τάδε έφη...το ΝΤΕΦΙ
Λουίζα Μέι Αλκοτ
Η ζωή είναι το πανεπιστήμιο μου. Εύχομαι να αποφοιτήσω καλώς και μετ' επαίνων.
-- >Εγώ απο την άλλη ελπίζω να γίνω αιώνια φοιτήτρια...!!! Ετσι και αλλιώς τι να το κάνεις το πτυχίο...να το κορνιζώσεις πάνω απο το καζάνι σου;;
Αντον Τσέχοφ
Οι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι καλοκαίρι ή χειμώνας όταν είναι ευτυχισμένοι.
-->Εντάξει...το έπιασα το ΚΑΡΦΙ ...Αντόν!! Εγώ ΠΑΝΤΑ καταλαβαίνω τη διαφορά...ειδικά όταν πάω να φτυσω κάποιον και φτύνω παγάκι... ενώ με φτύνει κάποιος και του λέω ευχαριστω ...να εισαι καλά και κοντευα να παθω θερμοπληξία...
Φρίντριχ Νίτσε
Φιλοδοξία μου είναι να πω σε δέκα προτάσεις αυτό που άλλοι λένε σε ένα ολόκληρο βιβλίο
--> Βρε Φριντριχ...ποσο μοιαζουμε τελικά!! Και εγω ελπίζω οτι κάποια στιγμή θα πω μέσα σε δεκα προτάσεις, και όχι σε ενα βιβλίο το "Καλημέρα! Τι κάνεις;"
Τσέζαρε Παβέζε
Τα τελευταία χρόνια της ζωής είναι σαν το τέλος ενός πάρτι μασκέ, τότε που πέφτουν οι μάσκες.
--> Και να ήταν μονο οι μάσκες που πέφτουν Τσέζαρε καλά θα ήταν...Αλλά έλα που εχουν προλάβει και εχουν ήδη πέσει και τα βυζιά, ο κώλος, το σαγόνι, και το "μοριο"¨και δε του φτάνει ολοκληρη η παραγωγη Viagra μιας ημέρας για να "ανεβει"( το τελευταιο μονο στους άντρες...τα άλλα και στα δύο φύλα)!!
Αλφρεντ Οστιν
Τα δάκρυα είναι της ψυχής οι καλοκαιρινές βροχές
-->Και ξαφνικά πιάνει χειμερινή καταιγίδα και αναρωτιέσαι(
, γιατι κάνει παρεα η ψυχη σου, με τα καβουράκια, στου γυαλου τα βοτσαλακια...;;;
Ντοστογέφσκι
Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.
-->Σε μένα το λές Ντιοντορ μου(; )...Θα ξεχάσω εγω εκείνη τη φορά που σηκώθηκα με το μαλλι σα να βγηκα μόλις απο το τυφωνα Κατρινα, δερμα εκρου του νεκρού, και το ένα ματι κόκκινο και πρησμένο( τι στο διάλο ειχα πίει το προηγουμενο βράδυ) και είπα στο είδωλο μου στο καθρεφτη" Πως είσαι έτσι μωρή; Τι ΧΑΛΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ" Τρεις μέρες εκανα να μου μιλήσω...
Alexander Woollcott
Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ή ανήθικα, ή παράνομα ή παχαίνουν.
-->Αλεξαντερ...προσκυνώ!! Κανένα άλλο σχόλιο!
Λαβαντερ
Πόσο λίγες είναι οι πραγματικές ανάγκες και πόσον απέραντες οι φανταστικές.
-->Μα το χρειάζομαι το κότερο το ιδιωτικό αεροπλάνο , τα σπιτια σε καθε μεγαλη πολη...και τις 3 τραπεζες στην Ελβετία...ΤΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩ....
Βούδας
Το να κρατάς το θυμό σου είναι σαν να αρπάζεις ένα κάρβουνο για να το πετάξεις σε κάποιον. Αυτός που θα καεί είσαι εσύ.
-->Σωστός..Ειδικά αν ξέρεις καλό σημάδι...πέτα το και αν γινεται να πετυχεις τον άλλον στο Δοξα πατρι...!! Παθούσα μιλάμε...είπα να τον κοντρολαρω...και με εβγαλαν και τη κακιά της υποθεσης...
Πλωτινος
Η ανάγκη είναι η μητέρα της εφευρέσεως.
-->Παρολαυτα όλες οι προσπάθειες μου να φτιάξω, ενα σιδερο που θα σιδερώνει μονο του, και μια σκουπα που θα ανιχνευει τη σκονη και θα τη μαζευει μονη της...καθως και ενα πλυντηριο που θα μαζευει, πλενει , στεγνωνει, ξαναμαζευει τα βρωμικα ρούχα...έχουν πέσει στο κενο. Και το εχω μεγάλη ανάγκη...ΑΛΗΘΕΙΑ!
Φανταστικές διευρύνσεις! Ειδικά στο τελευταίο περι εφευρέσεως, μαζί σου είμαι.... στα οικιακά ότι και να κάνουν ησυχία δεν βρίσκεις! Κάτι ασιδέρωτα εδώ δίπλα τα κοιτάζω, με κοιτάζουν, αλληλοκοιταζόμαστε αλλά εκεί κρατάω τις αποστάσεις ακόμα απο το σίδερο!! Φιλάκια... καλό βράδυ και καλή δύναμη προπάντων
Από Γιώτα | Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 10:37 μμ
Φερτα Γιώτα μου να κανουν παρεα στα δικά μου...θα τους δωσουμε και κανα λεφτο...να πανε για καφε...χαχααχα!
Από Εύη | Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 10:39 μμ
Γκαίτε Ανάμεσα στο να ζεις μαζί με κάποιον και στο να ζεις μέσα σε κάποιον η διαφορά είναι μεγάλη. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί κανείς να ζει μέσα τους χωρίς να ζει μαζί τους και αντιστρόφως. Μόνο η πιο αγνή αγάπη και φιλία μπορεί να τα συνδυάζει και τα δύο.
Καλησπέρααα
Από Verseau | Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 11:18 μμ
...ενταξει το επιασα το μηνυμα...πάω να αυτοκτονήσω...ουτε το 2012 δε θα προλαβω να δω.(ουτε τη ταινία, ουτε το ετος):-p
Από Εύη | Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 11:23 μμ
Παράδεισος και παράδεισος
Ένας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα δένδρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε στάχτη! Όμως ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δύο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια κατάσταση. Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη, που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο.
- «Καλημέρα».
- «Καλημέρα», απάντησε ο φύλακας.
- «Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;».
- «Αυτός είναι ο παράδεισος».
- «Τι καλά που φτάσαμε στον παράδεισο, γιατί διψάμε».
- «Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε», είπε ο φύλακας και του έδειξε την πηγή.
- «Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης».
- «Λυπάμαι πολύ», είπε ο φύλακας, «αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα».
Ο άνδρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μια και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του.
Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα περικυκλωμένη από δέντρα. Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άνδρας και είχε το κεφάλι του καλυμμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.
- «Καλημέρα», είπε ο διαβάτης. Ο άνδρας έγνεψε ως απάντηση με το κεφάλι του.
- «Διψάμε πολύ το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ».
- «Υπάρχει πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια», είπε ο άνδρας δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.
Ο άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του πήγαν στην πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άνδρα.
- «Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε», του απάντησε εκείνος.
- «Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος;», ρώτησε ο άνδρας.
- «Παράδεισος».
- «Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μού είπε ότι εκείνο το μέρος ήταν ο παράδεισος».
- «Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος, αλλά η κόλαση», απάντησε ο φύλακας. Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.
- «Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας. Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προξενήσει μεγάλο μπέρδεμα», είπε ο διαβάτης.
- «Σε καμία περίπτωση», αντέτεινε ο άνδρας, «στην πραγματικότητα μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους!
Πάολο Κοέλιο
Από Verseau | Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 11:53 μμ
Γνωστο και αγαπημένο...
Από Εύη | Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 11:56 μμ
Τρίζουν τα κόκαλα τους!
Καλά έκανες βέβαια, γιατί έχουμε μάθει να θεοποιούμε ο,τιδήποτε έχει πει κάθε διάσημη προσωπικότητα. Μπούρδα ή μη.
Από Μάνος Σ. | Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 1:10 πμ
Δεν το συνηθίζει η Θέα αλλά... προσκυνώ χαχαχαχαχα Καλημέρα Σφηνάκι μου
Από Μάνια Σ | Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 7:11 πμ
Αστο καλο...ξέρεις ποσο θόρυβο έκαναν;; με αφησαν να κοιμηθώ ολο το βράδυ!!Χρουτσου χρουτσου... Και φαντασου οτι διαλεξα και τα ήπια....μερικά να δεις ποσο χαζα ήταν!!
Από Εύη | Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 9:26 πμ
Ο δαιμονας του πληκτρολογιου...Ααα στο καλο εννοουσα...και ΔΕ με αφησαν να κοιμηθω...γκρρρ!!
Από Εύη | Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 9:28 πμ
Μανια μου άσε τα καλοπιασματα...Νομιζεις οτι έτσι θα ξεχάσω οτι με απατάς;; Εεεε;; :-p
Από Εύη | Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 9:29 πμ
Αν τα τελευταια χρονια της ζωης ειναι σαν το τελος ενος παρτυ μασκε, ελπιζω τουλαχιστον να ητανε ενα πετυχημένο παρτι..
Από princess | Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 7:18 μμ
...και να έχουμε πιει τοσο ωστε να κανουμε κεφι...αλλά να μην εχουμε κενά μνήμης ,χικ...χαχααχχα
Από Εύη | Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 7:51 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας